Maine Coon

De oorsprong van de Maine Coon kat
De Maine Coon kat is een natuurlijk kattenras uit Noord-Amerika. Men vermoedt dat hij oorspronkelijk afkomstig is uit Maine, één van de staten die samen New England vormen. Dit verklaart het eerste deel van de naam. Het tweede deel verwijst naar het populaire verhaal dat hij een product zou zijn uit de kruising van halfwilde huiskatten en wasbeertjes (raccoons). Hoewel een tabby Maine Coon met zijn gestreepte volle staart wel iets weg heeft van een wasbeer, is gebleken dat dit genetisch niet mogelijk is.

Algemeen wordt aangenomen dat de Maine Coon zijn ontstaan heeft te danken aan de import van halflang haar katten, meegenomen door zeelieden, die zich vermengd hebben met de aldaar wonende katten. Hierna deed natuurlijke selectie de rest, waarbij de kat zich aanpaste aan het ruwe klimaat van Maine.

De Maine Coon wordt in Amerika als volgt omschreven: een echte werkkat, gespierd, robuust en gemiddeld tot groot van afmeting, op zijn hoede, maar geïnteresseerd in zijn omgeving. Hij werd door natuurlijke evolutie gevormd om in staat te zijn te overleven in een ruw klimaat, min of meer onafhankelijk van menselijke hulp.

In New England, zijn land van oorsprong, werd van hem verwacht dat hij in zijn onderhoud kon voorzien d.m.v. zijn dagelijkse portie melk, vers van de koe, plus zijn talenten als muizenjager. Tevens werd van hem verwacht in harmonie met andere dieren en de mens te leven; vandaar zijn beminnelijke karakter. Hoewel hij in wezen vriendelijk is, is hij toch ietwat gereserveerd en aanvankelijk wat verlegen voor vreemde mensen en situaties, een karaktertrek die bijgedragen heeft aan zijn vaardigheid om te overleven in het strenge plattelandsleven. Het is dan ook geen wonder dat deze katten bij de mensen in New England zeer geliefd waren en gekoesterd werden. Als trots van de familie werd hij dan ook meegenomen naar de vroegere Amerikaanse country fairs. Hier werden door de boerenfamilies één keer per jaar hun beste vee en landbouw- producten meegebracht en tentoongesteld om te laten beoordelen. Naast het lekkerste gebak en pa’s beste stier hoorde ook de Maine Coon hierbij.

De Maine Coon was ook op de eerste echte kattententoonstellingen rond 1870 van de partij en niet zonder succes. Een bekende winnaar was Richelieu, een ca. zevenjarige blauwe of zilver tabby kater van negen kilo die diverse malen de show stal in 1884. Helaas raakte de Maine Coon met de opkomst van de voor de Amerikanen exotischer rassen zoals Perzen en Siamezen als showkat in het vergeetboek.
Aan een groep enthousiaste liefhebbers die zich aaneengesloten hebben in de Maine Coon Breeders and Fanciers Association (MCBFA) is het te danken dat de Maine Coon opnieuw erkend werd bij alle Amerikaanse verenigingen. Bij het opstellen van de standaard stond de samenstellers niet een ver fokkersideaal voor ogen maar zij wilden het ras zo houden als het in de natuur ontstaan was.

De Maine Coon werd in 1976 in Europa geïntroduceerd door Connie Condit (cattery Heidi- Ho) en Pat Robbins (cattery Gemütlichkatze). Zij waren beiden via het Amerikaanse leger gestationeerd in West-Duitsland en werden gevraagd om hun katten op een show te laten zien. Het enthousiasme waarmee hun katten werden ontvangen heeft de aanzet gegeven tot de erkenning van de Maine Coon door de FIFE in 1982. De Maine Coon heeft sindsdien steeds meer terrein veroverd in geheel Europa.

Uiterlijke kenmerken en karakter
Onder het misschien wat wilde uiterlijk van de Maine Coon verbergt zich een aanhankelijke kat met een zeer tolerant karakter. Hij is niet opdringerig, maar wel speels (sommigen apporteren ook) en intelligent. Van nature rustig van aard en goedgehumeurd zal hij niet gauw zijn nagels gebruiken en vechtpartijen bij voorkeur uit de weg gaan.

U zult verbaasd zijn over het zachte stemgeluid als u voor het eerst een Maine Coon hoort miauwen. Katers zijn in het algemeen wat ondernemender. Poezen zijn vaak wat gereserveerder tegenover vreemden.

Het zijn katten met een natuurlijk uiterlijk en een makkelijk te onderhouden vacht. Ze worden iets groter dan gewone huiskatten, namelijk vijf tot acht kilo, waarbij katers iets forser zijn dan poezen. Omdat het ras zich betrekkelijk traag ontwikkelt, zijn ze pas met een jaar of vier volwassen en hebben dan pas hun uiteindelijke type en vacht bereikt.

Hun verschijning is imposant door hun los uitstaande vacht, hoge poten en lange, volle staart en geeft een goed gespierde, stevige en krachtige indruk.

De brede kop heeft een vierkante snuit met een lichte welving in de neus, grote oren met haarpluizen eruit en het liefst pluimpjes aan de punten. Verwacht wordt dat de kop wordt omlijst door een kraag. De vacht is dicht, kort op de kop, schouders en poten en geleidelijk langer langs de rug en de flanken, met een enigszins ruig- en volbehaarde broek op de achterpoten en lang buikhaar. De vacht is geschikt voor alle jaargetijden; de lange pluimstaart wordt gebruikt om voeten en oren warm te houden als ze zich helemaal oprollen. De vacht is waterafstotend en klit nauwelijks, omdat er weinig ondervacht aanwezig is en is dan ook eenvoudig te verzorgen. Eén keer in de week kammen en borstelen is meestal voldoende, waarbij u de vier ‘oksels’ niet moet vergeten.

Hoewel browntabby de meest populaire kleur is, zijn bij de Maine Coon vrijwel alle kleuren mogelijk. Alleen de kleuren lilac en chocolate en de Siamese point-aftekening zijn niet toegestaan. Afhankelijk of de kat tabby, effen, blauw of zilver is, voelt de vacht stugger of zachter aan.

De volgende twee vachtpatronen zijn toegestaan: gemarmerd, ook wel ‘classic’ of ‘blotched’ genoemd en gestreept, ook wel ‘mackerel’ genoemd, tevens is effen mogelijk. Hoewel de Maine Coon goed binnenshuis gehouden kan worden, heeft hij het liefst een uitloop naar buiten. De Maine Coon mag niet met andere rassen gekruist worden. Als u een Maine Coon koopt, let er dan op dat er op de stamboom bij elke voorouder MC staat en geen ander ras. Bron:www.rasclubmainecoon.nl

Foundation
Het woord Foundation kan soms wat verwarrend zijn.
Wij kunnen spreken van de Foundation Maine Coons die helemaal in het begin geregistreerd werden. Zij zijn als het ware, de ‘Fundering’ van het Maine Coon ras.

De top 5 Foundation katten zijn:
Andy Katt of Heid Ho
Bridget Katt of Heidi Ho
Dauphin de France of Tati Tan
Tatiana of Tati Tan
Smokie Joe of Whittemore

Maar we kunnen ook spreken van de Foundation katten die nu hedendaags gebruikt worden. Deze katten worden de “nieuwe Foundation” katten genoemd.
Een foundation kat is een kat waarvan de ouders een bijdrage hebben geleverd aan de genvoorraad, alleen door middel van die betreffende kat.
Foundation fokkers kiezen met veel zorg Noord Amerikaanse of Canadese bloedlijnen en introduceren deze voorzichtig in het Maine Coon ras. Het fokken van Foundation katten is een erg moeilijk en complex proces. Het is niet de bedoeling om rassen te ‘mixen’ maar om een nieuw gezonde lijn te creëren om de genvoorraad/genenpoel te versterken en te vergroten.

Op de stamboom van een kitten met 1 of meerdere foundation voorouders zijn niet alle generaties op de stamboom ingevuld, maar staat er ‘foundation’. Dit is dan echter nog steeds een raszuivere Maine Coon stamboom.

De Maine Coon ras is een vrij sterk ras, vergeleken met veel andere raskatten.
Maar ondanks dat, is de genenpoel erg klein en is het van belang om“nieuw bloed”te introduceren in het Maine Coon ras. Dit om de strijd met een genetisch verzwakt immuun systeem tegen te gaan.

Een F1 is een Maine Coon Foundation kat van de eerste generatie. Geen of alleen één ouder is bekend en een geregistreerd Maine Coon ras. Een F2 is de 2e generatie Maine Coon Foundation kat waarvan beide ouders bekend en geregistreerd zijn. Een F3 is de 3e generatie Maine Coon foundation kat waarvan beide ouders en beide grootouders bekend en geregistreerd zijn enz.…
Voor meer informatie over Foundation, zie:
www.pawpeds.com/..

Polydactyl

Polydactyl
Katten hebben gewoonlijk 18 tenen, 5 aan elk van de voorpoten en 4 aan elk van de achterpoten. Polydactyl katten (ook wel hyperdactyl genoemd) hebben extra tenen aan hun poten. Bij Polydactylie zijn er meer dan het normale aantal tenen. Het komt van het Griekse “Poly” dat “veel” en “Dactylo” dat “vinger of teen” betekent.

Er zijn twee rassen in het bijzonder die aanspraak kunnen maken op een geschiedkundige verwijzing naar polydactylisme: De Pixie Bob, die voortkomt uit een Polydactyl kat, en de Maine Coon. Het schijnt dat Polydactylie ooit bij 40% van het Maine Coon ras voorkwam. Verhalen over Polydactylie bij Maine Coons zijn al sinds 1868 vastgelegd.
Interessante links over Polydactyl Maine Coons zijn:
http://www.pawpeds.com/..
www.polytrak.net
Leven met een Polydactyl Maine Coon als huisdier. Door Katie de Haan:
http://www.rasclubmainecoon.nl/..

Een Maine Coon? Er komt wel wat bij kijken……
Als u een Maine Coon aanschaft, dan weet u waarom u juist voor dit ras kiest. Wanneer u besluit een huisdier aan te schaffen, bedenk dan ook dat er een heleboel zorgtaken bij komt kijken, iets wat u vooraf goed moet overwegen. Een goedgefokte Maine Coon is een gezond dier dat gemakkelijk een leeftijd van vijftien jaar kan bereiken. Dit betekent dat u voor een flink deel van uw leven elke dag vast zit aan het geven van een goede verzorging. Uw Maine Coon is afhankelijk van u en rekent op uw zorg. Behalve het geven van een goede voeding en het zorgen voor een regelmatig schoongemaakte kattenbak zijn er ook terugkerende bijkomende kosten zoals een wormkuur, de herhalingsinentingen en het vlovrij houden van kat en huis. Bovendien kunnen er zo nu en dan wel eens dierenartskosten om de hoek kijken: uw kat kan een ongeluk krijgen of ondanks de beste zorg ziek worden, waardoor de dierenarts rekening behoorlijk op kan lopen. Ook moet de inrichting van uw huis in orde zijn, en moet u een beetje tolerantie kunnen opbrengen. Katten scherpen hun nagels niet alleen aan een krabpaal, maar ook soms wel eens aan de stoelpoten of de trap of zelfs aan de vloerbedekking. Als uw Maine Coon eens een keer een haarbal opgeeft of erger, moet u het niet al te vervelend vinden dat het juist op uw nieuwe bankstel gebeurd. Kittens, maar soms ook volwassen dieren, kunnen wel eens een plasje doen buiten de kattenbak, op een plek die daar niet voor bedoeld is. Natuurlijk zal de kat ook regelmatig geborsteld moeten worden. Als u op vakantie gaat, zult u zaken moeten regelen in de vorm van een kattenoppas of de kat naar een dierenpension brengen. En tot slot komt ouderdom ook bij de kat soms met gebreken. Dat betekent dat ouderdomskwaaltjes als tandvleesproblemen, maar ook serieuzere zaken als kanker of orgaan falen kunnen voorkomen. Ook dan hoort u er voor uw dier te zijn.

Als u al deze zaken hebt overwogen en u wilt nog steeds een Maine Coon kitten, dan heeft u
wellicht het ideale, trouwe, gezinslid en maatje gevonden. Een Maine Coon is een echt
knuffelmaatje die met regelmaat u ook de slappe lach zal bezorgen.